فرمود : به او خطاب كرد : وَ ما كُنْتَ بِجانِبِ الطُّورِ يعنى تو در كوه طور هنگامى كه امّت تو را با اين كرامت مخاطب قرار داديم ، حضور نداشتى . سپس خداوند عزّ و جلّ به پيامبر اكرم ( ص ) فرمود : بگو حمد و سپاس مخصوص خداست بواسطهء اين فضيلتى كه به من اختصاص دادى . و به امّت آن جناب فرمود ، بگوييد : حمد و سپاس شايستهء پروردگار عالميان است بواسطهء اين فضايلى كه به ما اختصاص داد . ( الكافى ) با استناد به امام باقر ( ع ) مىگويد : در تورات اصلى كه تحريف نشده مكتوب است كه موسى از پروردگار پرسيد : پروردگارا ، آيا تو نزديكى كه با تو نجوا كنم يا دورى كه تو را ندا دهم ؟ خداوند عزّ و جلّ وحى نمود : اى موسى من همنشين و جليس هر كس هستم كه مرا ياد كند ، موسى گفت : خدايا در آن روز كه هيچ پوششى جز پوشش تو نيست چه كسى در پناه و ستر تو قرار دارد ؟ فرمود : كسانى كه مرا ياد كنند من هم آنها را ياد مىكنم و كسانى كه به خاطر من يك ديگر را دوست بدارند ، من هم آنها را دوست مىدارم ، پس ايشان كسانى هستند كه هر گاه اراده كنم اهل زمين را بواسطه زشتى اعمالشان عذاب كنم ، آنها را به ياد مىآورم و به واسطه آنها عذاب را از اهل زمين باز مىدارم . در اين خصوص مىگوئيم : به اين ترتيب بر صوفيه و عرفاء سزاوار است كه با ذكر و وجد و سماع و نعره و بيخودى خدا را ياد مىكنند و مىپندارند كه همه اين اعمال از برترين عبادات و طاعات است . ( الكافى ) از ابن عباس نقل مىكند كه : رسول خدا ( ص ) فرمود : خداوند عزّ و جلّ با موسى بن عمران به صد هزار كلمه تكلّم نمود كه بيست و چهار هزار كلمهء آن در سه شبانه روز بود كه موسى در آن مدّت نه چيزى خورد و نه چيزى آشاميد ، وقتى كه پس از آن به نزد بنى اسرائيل بازگشت و كلام آدميان را شنيد به جهت حلاوتى كه از شنيدن كلام الهى در گوشش طنين انداز بود ، از صداى مردم كراهت داشت و از آن مىگريخت . از امير المؤمنين ( ع ) نقل شده : خداوند تبارك و تعالى به موسى فرمود : سفارش و وصيّت مرا در بارهء چهار چيز حفظ فرما : اوّل ) مادامى كه نمىدانى گناهانت آمرزيده شده به عيوب ديگران مپرداز .